Altan Erbulak söylemiş: " Gerçek oyuncu aslına en uygun biçimde 'gibi' yapandır, diye." Ve oyuncu ile gerçek oyuncu arasındaki fark, mukavva bir kemanla Stadivarius bir keman arasındaki farka benzer.." diye devam etmiş.
Murathan Mungan'ın yazdığı " Dört Kişilik Bahçe" Ersin Umulu'nun olağanüstü rejisi ve muhteşem diyebileceğim dekor, müzik, köstüm, ışık ve efekt tasarımıyla sahnede yaşar kılınmış.
Umut, Deniz, Cem, Vera. Birilerinin gitmesi gerekiyordu.Oyunun kuralıydı bu. Birileri gidecekti. Hiç düşünmeden onun adını verdiler. Umut, dediler. Sonra aramadılar hiç.. yüzleşmekten korktular.
Yaşamın durduğu anlar vardır, işte o anlardan biriydi.Dışarıda soğuk, puslu bir gece. Şan Tiyatrosu. Işıklar kararıyor.Tek spotun aydınlattığı sahnede şarkısına başlıyor: Çok sevildim, hem de çok sevdim.Kimine göre, çılgınlar gibi...
Şimdilerde, sahnede İzzet hanımı yaşar kılan Oya Palay, çok yakın bir tarihte yitirdiği annesi Özen Tutucu'nun ardından, yaşadığı büyük üzüntüye rağmen, çok başarılı bir kompozsiyona imza attığının, ayırdında...
Ali Poyrazoğlu ile konuşuyoruz dakikalardır.Daldan dala atlıyoruz.Salkım saçak bir söyleşi bu.Korkuya kapılıyorum ister istemez.Ya şu anları kağıda dökemezsem yeterince, ya eksik güdük kalırsa seçtiğim sözcükler...
Her şey, baştan sona New England'da bir erkek kolejinde geçer.Tom Robinson Lee, duygu dolu, sadece iyi bir müzisyen olmak isteyen, sessiz, içe dönük bir gençtir...
"April is the cruelest month" T.S Eliot Zehir tadında bir yalnızlık. Apartmanın tüm daire sakinleri payını almış bu yalnızlıktan. Tırpan olmuş, iğdiş edilmiş hayatları iyice savurup, kopartmış iletişimsizlik.
Philip Ridley'in yazdığı "PITCHFORK DISNEY/KORKU TÜNELİ", hiç kuşkusuz sezonun en ilginç oyunların biri. Yazarın gözlem gücünü, sınırsız ayrıntı zenginliğini, bizi çocukluğumuzun gizli dehlizlerine götüren kanlı, derin kazıları yaşamak...
"Düşüş" Nahid Sırrı Örik'in aynı adlı romanından Kemal Bekir tarafından oyunlaştırılmış, bir dönem oyunu. İkinci Meşrutiyet'in ilanı ile Hareket Ordusu'nun İstanbul'a girişi arasındaki günler anlatılıyor. Zor, karmaşık günler..ihanet ve pusunun elele verdiği.
1980'li yılların ilk yarısıydı. Boğaziçi Üniversitesi'nde yüksek lisansımı yapıyordum. Tez konum Erkek Eşcinselliği.. yani en büyük sosyal ve cinsel tabulardan biri.O kadar kısıtlı sayıda yayın vardı ki, çoğunu yurt dışından getirtmek durumunda kalmış, sonrasında ...
6 Ekim tarihinden itibaren özel, ödenekli tiyatroların sergiledikleri tüm oyunları izlemeye başladım.Yine o sahneden, diğerine koşuyorum.Beğendiğim, etkisinde kaldığım oyunları en az üç dört kez izleme hakkımı saklı tutarak.
Farkında mısınız, toplumsal şiddet adeta sıradanlaşıp, normalleştirilirken, kimi kez medyada failler özendirici 'role-model'lere dönüştürülmekte.( Kişi, benzer durumlarla yüzleştiğinde, o fazlasıyla öykündüğü rol modellerin davranışlarını taklit ederek, biyografik tekrarlara yönelebiliyor giderek.)
Dullar'ı izlemeye giderken aklımda Erendiz Atasu'nun Dullara Yas Yaraşır adlı kitabından bölümler gelmişti..ve Sezen Aksu'nun eski bir şarkısını hatırlamıştım: Ben Dul Bir Kadınım diye başlayan.