Yaklaşık altı yıldır Türkiye’de olan Fenerbahçe’li futbolcu Alex kendisi ile yapılan bir söyleşide “Buradaki hayat Brezilya ile aynı. Sadece en çok tiyatroyu özledim. Lisan bilmediğim için tiyatroya gidemiyorum" demiş.
Engin Alkan çok doğru bir yaklaşımla metindeki zamanın da oluşmasına neden olduğu kuruluğu canlandırmaya, renklendirmeye, oyundan bugüne özgü bir mesaj çıkarmaya çalışmış.
Ali H.Neyzi’yi okuyorum son günlerde. Ali H.Neyzi 1927 doğumlu. 1946 da Robert College Erkek Lisesi’nin Edebiyat Bölümü’nü bitirmiş...
Polonius sorar : “Ne okuyorsunuz, efendimiz?” Hamlet : “Kelimeler kelimeler kelimeler” .(Orhan Burian çevirisi) Shakespeare 16.yüzyılda vurgular kelimelerin gücünü.
Onur Bayraktar’ın ölümü bir tartışmayı alevlendirdi. Saldırı amaçlı bir takım ifadeleri konumuz dışında tutarak nesnel bir değerlendirmeyi tartışmak zor ama, denesek olmaz mı?
Doğrusu ne yazacağımı bilmiyorum. Biliyorum da nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum desem daha doğru. Oyundan çıktıktan sonra, kendimle fena halde dalga geçilmiş olmasının öfkesini yumuşatarak twitter’da “Çok kötü bir Shakespeare sahnelemesi” yazdım.
Yönetmen, Romeo ve Jüliet’te kurduğu sahne düzeni , oyuncuların sahne üzerindeki duruşları ve eylemleri ile oyunun alışılmış algısının dışına çıkmaya çalışmış. Ama bunu yaparken olayın geçtiği dönemin algılarını kullanıyor ve “benim” diyebildiği şeyler genellikle görsel düzeyde kalıyor. Zira metnin zenginliğinin ve belirgin karakterinin o da farkında.
Boğaziçi Üniversitesi Oyuncuları’nda Şeyh Bedrettin Destanı isimli derleme oyunu hazırladığım ve yönettiğim zaman 24 yaşında idim.
Heather Raffo, annesi Amerika’lı babası Irak’lı bir yazar ve oyuncu. Irak’ın işgal edilmesi ile birlikte doğup büyüdüğü Amerika’da , Irak’lı tarafına sahip çıkmak zorunda kalmış olmalı ki dışarıdan baktığı ülke(si) hakkında ismini daha önce yazılmış bir başka kitaptan aldığı tek kişilik oyunu yazmış ve 2003 yılında oynamış.
İçinde yaşadığımız dünyadaki tehlikeli ilişkiler’i akıllara getiren bu eser, konu ile ilgisi zayıf olan seyirciyi hiç beklemediği yerden vurabilir. Dünyanın en ücra köşesinde yaşayan kendi halinde biri bile herhalde bu tür ilişkilerin tehlikesini aklına getirmiyor artık.
Prag’da eski şehrin meydanına 5 dakika uzakta bir tiyatro var : “Estates Theatre” . Şehir haritasında “Stavovské Divadlo” diye geçiyor.
Evet ! “Kutsal”a Dokundu ! Hakkari ,Edirne, Diyarbakır veya Van’dan ya da ülkemin İstanbul’a ve de Oyun Atölyesi’ne uzak bir yerinden, çocuklarını annesine teslim edip, günlerce öncesinden biletini alıp sırf “7” yi seyretmek için program yapan ve bu heyecanı içinde duyarak yola çıkan bir tiyatro severin, tiyatronun kapısında, babası öldüğü için kendisine “ikram” edilen oyuncunun k..ı ile kalakalması nasıl bir durumdur?
Bir belgeselde izlemiştim. Ormana terk edilmiş çocuklar , bulunduklarında gözleri , kulakları yenmiş bir durumda , maymun gibi bedensel hareketler yapıyor,maymun gibi sesler çıkarıyordu..... TV’lerdeki dizilere baktıkça bu belgeseli hatırlıyorum.
Arif Akkaya, yazımı benim portalimde okuyor, yorumluyor , bana mesaj olarak cevabını gönderiyor ama cevabını ancak yazım Tiyatro Dünyası’na düşünce, cevap hakkı doğurduğunu belirterek yayımlanmasını istiyor.
Gittiğim yerlerde tiyatro ararım . Gaziantep’de “tiyatro”yu buldum ve Gaziantep Büyükşehir Belediyesi(GBB) Şehir Tiyatrosu tarafından sahnelenen Keşanlı Ali Destanı’nı (Haldun Taner) seyrettim.
Marat-Sade, Muhsin Ertuğrul’un himayesinde Harbiye Muhsin Ertuğrul Tiyatrosu’nda özel bir gösteri ile İstanbul’a tanıtılmıştı. Şimdi yıkılıp yenisi yapılan salonda, geçmişin de yıkılmış olduğunu bu yeni Marat-Sade’ı görünce anladım.
Ali Erdoğan, Özgürlük Parkı'nda gerçekleştirilecek olan Kadıköy Tiyatro Festivali'ne katılım için yaptığı müracaat kabul edilmeyince “Emeğime Biraz Saygı İstiyorum” başlıklı bir yazı yazmış....
Kasım 2009 da Nedim Saban ve Tuncay Özinel arasında yaşanan polemik her iki tarafın birbiri aleyhine dava açması ile bir hukuk sorunu haline gelmiş .
29-30 Mayıs 2010 tarihlerinde 17. İstanbul Uluslararası Tiyatro Festivali kapsamında ,Piccolo Teatro ve Teatri Uniti’nin ortak yapımı , Carlo Goldoni’den Tatil Üçlemesi ismi ile sahnelenen oyun ile ilgili 3 eleştiri okudum.
Oyunun baş kahramanı Prospero , kullandığı büyü kudreti ve hükmettiği cinler vasıtasıyla oyundaki tüm olayları kontrol ediyor. O ne derse o oluyor yani. Ayni bir “yazar” gibi...
Türk Sanat Müziğinin büyük bestekârlarından Sadeddin Kaynak 1961 yılında vefat etti. Yüzlerce eserin bestekârı Kaynak , özellikle Mısır kökenli filmlere hazırladığı Türkçe şarkılarla, tiyatrocularımız için ilham verici bir örnektir...
ve aç çocukların dargın yüzlerine benzeyen elleriniz “Fail-i malũmken, meçhul edilen olaylar yaşanırken biz neredeydik?” Gözümüzün önünde oynanan bir oyun “seyrediyoruz” “müşterek”en...
Dava deyince, -romanı okumuş olsun olmasın- çoğunun aklına gizemli bir kuruluş tarafından sabah sabah neden tutuklandığını bilmeyen Joseph K.’nın yaşadığı kâbus gelir. 3 saatlik oyunun bu hali , "kâbus" olmuş gerçekten. Oyun , bu anlamda hedefe ulaşıyor.
TEB Oyun Dergisi’nin Kış 2010 sayısında “Dramaturg Kimdir”i yazan Selen Korad Birkiye demiş ki: 2009-2010 tiyatro sezonu için şöyle bir yol izledik: DT genel müdürlüğünün belirlediği “60 yılında 60 hiç oynanamamış yerli oyun” üst başlığı altında İstanbul DT sanat yönetmeni Şakir Gürdamar’la “Cumhuriyet’in Kırılma Noktaları” temalı...
Başlangıcından bu yana Dot , örnek alınan, imrenilen, kıskanılan, yerilen bir tiyatro oldu. Oyunlarından, sadece tiyatro sütunlarında değil siyasi yazarların sütunlarında da bahsedildi. Özel ilgileri olmasa da elit bir kesim, oyunları ile ilgilendi.
Sayın Mehmet Ergen, Cevabınızın yayımlanmasından bu yana 5 gün geçti. Ben de özellikle bekledim. Umudum, özür dilemenizdi. Aşağıdaki cevabı üzülerek yayımlıyorum.
Mehmet Ergen yönetiminde , Akbank Sanat ve British Council ortaklığı ile gerçekleştirilmiş “Oyun Yaz” projesi kapsamında ortaya çıkan genç oyun yazarlarının oyunları , sahnelenmeye başlandı. ‘Ben Patronum’ bu dizinin sunulan ilk oyunu. Oyunu Barış Toraz yazmış , Mehmet Ergen yönetmiş.
Tiyatro Boğaziçi, oyunu "Shakespeare’in sırları” üzerine kurmuş. Eminim ki kendileri de “maden” bulduklarının farkındadır. Shakespeare’in sırrı bitmez ki ! Her oyundan kaç sır kaç konu çıkar!..
İstanbul Halk Tiyatrosu’nun(İHT) son oyunu Alevli Günler ile ölümden sonra bedenin yakılması yeniden gündeme geldi. Kanunda yeri var(hem de 1930 dan beri) ama uygulaması sorunlu bir konu. Oyunun ismi, çıkış noktasındaki aleve hem de Aleviliğe gönderme yapıyor.
Bu herkesle paylaştığım 100.yazı. www.tiyatrodunyası.com ’a gönderdiğim ilk yazının (“Şeylerin Şekli”) 23 Ocak 2008 de yayımlanmasından bu yana 2 sene geçmiş. Öncelikle tiyatroyu sevdiğim için yazıyorum....
Zeki, esprili söylemi, tiyatro bilgisi, yaşadığı toplumun dertlerine olan hassasiyeti ve de dürüstlüğü onun eserlerini kapağına bakmadan tanıma olanağı veriyor. Sûrname 2010 klâsik anlamda bir tiyatro metni değil ama sahnelere çok yakışan bir Yiğit Sertdemir gösterisi.
Çağdaş Yunan oyun yazarı Loula Anagnostaki’nin(1940- ) oyunu Resmi Geçit’i Kumbaracı50’de yakaladım. Malum bizde oyunlar için sahne bulabilmek hayli güç...
Oyuna giderken tereddütlerim vardı . Bazı yönetmenler metne burun kıvırıp kendilerini öne çıkarmaya çalışıyor , deneme adına olur olmaz şeyler yapıyorlar. Ergün Işıldar metne sadık , “Sartre” tadı veren başarılı bir sahneleme sunuyor.
“Yarın akşam başlayacak olan savaşın ikinci yılı” / “Time: The second year of the war that is to begin tomorrow night.”Oyun metni bu cümle ile başlıyor.“İlk oyun”un “İlk cümlesi” olarak çok çarpıcı bir başlangıç.
Oyun, seyredenlere de politik olarak bu tabu olan konunun serbestçe konuşulduğunu gösterme; eski dönemle dalgasını geçerek halktaki (oyunun yazıldığı yıllarda) gerginliği de alma amacında sanki.