Koca Bir Aşk Çığlığı - Aysa Prodüksiyon
Hep merak etmişimdir Selçuk Yöntem’i sahnede. Şimdiye kadar izleme fırsatı bulamamıştım kendisini. Onun için de bu oyuna giderken çok heyecanlıydım. Yağmurun azizliğine uğrayıp son dakikada yetişiyorum oyuna. Balkona oturuyorum, tavandan damlayan yağmur damlaları eşliğinde başlıyorum oyunu seyretmeye.
Dört kişilik bu oyunda Selçuk Yöntem, Tilbe Saran, Hazım Körmükçü ve Bekir Aksoy aynı sahneyi paylaşıyorlar. Oyunun bahsedersek; Hugo ( Selçuk Yöntem) yıllarını oyunculuğu adamış, bir zamanlar oyunculuğunun zirvesinde olan, eski şaşaalı günlerinden neredeyse eser kalmamış ve son olarak oynayacağı bu oyunda da son hamlesini yapacak biri olarak karşımıza çıkıyor. Bir diğer oyuncumuz Gigi Ortega ise sanat yaşamının zirvesindeyken alkole yenik düşmüş ve herşeyini kaybetmiş biridir. Kendisinin Hugo'dan pek de altta kalır tarafı yoktur, oyunculuk konusunda. Her ikiside bir zamanlar sanat yaşamlarında popülerken, şimdi neredeyse unutulmak üzeredirler. Son zamanlarda yağptığı işlerde adını duyuramayan yaşlı jönümüze bir oyun bulunmuştur, menajeri (Hazım Körmükçü) tarafından. Onca geçen zamandan sonra tek sorun bu oyunun iş yapabilmesidir. Bunun içinde neye ihtiyaç var, tabi ki biraz sansasyona. Bu oyunun iş yapabilmesi için Hugo’nun eski sevgilisi Gigi ile oynaması gerekmektedir. On yıldır birbirini görmeyen bu ikili nasıl aynı sahneyi paylaşır? Bu da Hugo’nun menajerine düşer. Her işini tereyağından kıl çeker gibi yapan bu adam, yavşaklığının zirvesinde bir menajerdir. Sevgili menajerimiz artık pembe mi yoksa ne renk olduğu bilinmeyen yalanlarla bir araya getirir bu ikiliyi.
Aslında oyun içinde oyun izliyoruz. Uzun yıllar birbirleriyle görüşmeyen çiftimizin, birbirlerine karşı sevgiden kaynaklanan öfkelerini, kendileriyle ve birleriyle iç hesaplaşmalarını görüyoruz. Ve bunun yanında bir oyun esnasında oyuncuların, yönetmenin dekorun, ışığın nasıl hazırlandığını hep birlikte izliyoruz hem de komik bir şekilde. Özellikle Saran ve Yöntem arasındaki kavgaları, sonra birbirlerine karşı duydukları sevgiye karşı koyamayışlarını görüyoruz. Ne güzeldi o sahneler, oyunun içindeki son provalar. Ve oyun günü gelmiştir artık, perde açılıyor. Oyun bitiyor ve salondan büyük bir alış kopuyor. Gay rolünü oynamak yönetmene (Bekir Aksoy) kalıyor. Bekir Aksoy’un hakkını vermek lazım. Sesindeki oynamalarla zaman zaman erkekliğini de hissettiriyor seyirciye. Rahatsızlık vermeden rolünün hakkını veriyor.
Eskiden de böyle miydi acaba, gaylere bu kadar yer verilir miydi oyunlarda? Her oyunda giderek klişeleşmiş bir hal alan gay tiplemesi, bu oyunda da çıkıyor karşımıza. İzlediğim son beş oyunun üçünde de gay kullanılmıştı, anlamadım nedendir?
Neyse bırakalım şimdi bunları. Gelelim sahne arkasınaki adsız kahramanlara. Dekor tasarım Hakan Dündar’a, ışık tasarım Cem Yılmazer’e , müzikler de Joel Simon’a ait. Ve yönetmen koltuğunda Işıl Kasapoğlu yer almakta. Işıl Kasapoğlu’nu tebrik etmek lazım, çok güzel bir şekilde sahneye koymuş bu oyunu, her şey yerli yerinde. Sıkılmadan nasılda geçiyor iki saat anlamıyorsunuz. Oyunculara gelince hepsini tek tek tebrik etmek geliyor içimden. Abartısız ve kararında oyunculukları için
Dört kişilik bu oyunda Selçuk Yöntem, Tilbe Saran, Hazım Körmükçü ve Bekir Aksoy aynı sahneyi paylaşıyorlar. Oyunun bahsedersek; Hugo ( Selçuk Yöntem) yıllarını oyunculuğu adamış, bir zamanlar oyunculuğunun zirvesinde olan, eski şaşaalı günlerinden neredeyse eser kalmamış ve son olarak oynayacağı bu oyunda da son hamlesini yapacak biri olarak karşımıza çıkıyor. Bir diğer oyuncumuz Gigi Ortega ise sanat yaşamının zirvesindeyken alkole yenik düşmüş ve herşeyini kaybetmiş biridir. Kendisinin Hugo'dan pek de altta kalır tarafı yoktur, oyunculuk konusunda. Her ikiside bir zamanlar sanat yaşamlarında popülerken, şimdi neredeyse unutulmak üzeredirler. Son zamanlarda yağptığı işlerde adını duyuramayan yaşlı jönümüze bir oyun bulunmuştur, menajeri (Hazım Körmükçü) tarafından. Onca geçen zamandan sonra tek sorun bu oyunun iş yapabilmesidir. Bunun içinde neye ihtiyaç var, tabi ki biraz sansasyona. Bu oyunun iş yapabilmesi için Hugo’nun eski sevgilisi Gigi ile oynaması gerekmektedir. On yıldır birbirini görmeyen bu ikili nasıl aynı sahneyi paylaşır? Bu da Hugo’nun menajerine düşer. Her işini tereyağından kıl çeker gibi yapan bu adam, yavşaklığının zirvesinde bir menajerdir. Sevgili menajerimiz artık pembe mi yoksa ne renk olduğu bilinmeyen yalanlarla bir araya getirir bu ikiliyi.
Aslında oyun içinde oyun izliyoruz. Uzun yıllar birbirleriyle görüşmeyen çiftimizin, birbirlerine karşı sevgiden kaynaklanan öfkelerini, kendileriyle ve birleriyle iç hesaplaşmalarını görüyoruz. Ve bunun yanında bir oyun esnasında oyuncuların, yönetmenin dekorun, ışığın nasıl hazırlandığını hep birlikte izliyoruz hem de komik bir şekilde. Özellikle Saran ve Yöntem arasındaki kavgaları, sonra birbirlerine karşı duydukları sevgiye karşı koyamayışlarını görüyoruz. Ne güzeldi o sahneler, oyunun içindeki son provalar. Ve oyun günü gelmiştir artık, perde açılıyor. Oyun bitiyor ve salondan büyük bir alış kopuyor. Gay rolünü oynamak yönetmene (Bekir Aksoy) kalıyor. Bekir Aksoy’un hakkını vermek lazım. Sesindeki oynamalarla zaman zaman erkekliğini de hissettiriyor seyirciye. Rahatsızlık vermeden rolünün hakkını veriyor.
Eskiden de böyle miydi acaba, gaylere bu kadar yer verilir miydi oyunlarda? Her oyunda giderek klişeleşmiş bir hal alan gay tiplemesi, bu oyunda da çıkıyor karşımıza. İzlediğim son beş oyunun üçünde de gay kullanılmıştı, anlamadım nedendir?
Neyse bırakalım şimdi bunları. Gelelim sahne arkasınaki adsız kahramanlara. Dekor tasarım Hakan Dündar’a, ışık tasarım Cem Yılmazer’e , müzikler de Joel Simon’a ait. Ve yönetmen koltuğunda Işıl Kasapoğlu yer almakta. Işıl Kasapoğlu’nu tebrik etmek lazım, çok güzel bir şekilde sahneye koymuş bu oyunu, her şey yerli yerinde. Sıkılmadan nasılda geçiyor iki saat anlamıyorsunuz. Oyunculara gelince hepsini tek tek tebrik etmek geliyor içimden. Abartısız ve kararında oyunculukları için
Yasemin Aktaş