Reşê Şevê (Karabasan)

Sahne çalışması ve metin yazımı birlikte yürüyen oyun, “eril bir kurgu” üzerine kurulmuş “dişil bir hikaye”dir. Eril dünyanın kaosuna kapılmış bir kadının geçmişine dair yaşadığı sanrılar, onun, hayatındaki erkeklerle hesaplaşmasına dönüşür. Oyunda kadının sokaktan kağıt toplayarak yaşamını sürdürmesi bir sonuçtur ve “şimdi”dir. Keskin geçişlerle yaşadığı sanrılar ise “geçmiş”tir. Ancak oyunun başından sonuna kadar sahnede olan ve finalde kendini “erkeğin kaosu” olarak tanıtan “eril gölge” ise “geniş zaman”dır. “Gelecek” ise yaşama bırakılmış bir muammadır.
Erkek dünyayla bir hesaplaşma denemesi olan oyun, bu hesaplaşmayı kadınların yaşadığı sosyal travmayı ortaya koyarak yapmayı hedefler. Toplumun yaşadığı sosyal yetersizlikler kadını ruhsal, zihinsel ve fiziksel olarak sömüren ve tüketen bir hücredir. İnsanı her an takip eden, dinleyen, yönlendiren, bir korku ve baskı aracına dönüşmüş ve kadını çöplüğe atmış olan devlet ve toplum mekanizmasını çocuksu bir iç güdüyle kara bir gölgeye yani Reşê Şevê’ye benzetmiştir kadın.
Oyun, psikolojik ve ironik öğeler kullanarak gizli bir kuşatmaya dönüşmüş erkek zihniyete karşı seyircide bir farkındalık yaratmayı hedefler. “Hayatı tıpkı bir oyun izler gibi izleyip geçmeyin!... Hayata seyirci kalmayın!:..”
“Mêrê Şevê”(Gecenin erkeği) yada “Reşikê Şevê” olarak da bilinen Anadolu ve Mezopotamya’da daha bir çok ismi ve versiyonu olan “Reşê Şevê”(Gecenin karası), dev gölgeler ve siluetler biçiminde görünen cinler ve yaratıklar gibi ruhani varlıklar olarak bilinir. Ve bu varlıklar çocukluktan başlayarak insanlarda psikolojik bir korku ve baskı aracına dönüşmüştür. Halen de onlara dair hikayeler anlatıldığında insanlar ürperirler. “Reşê Şevê” ve üretilmiş diğer bütün isimler Kürtçe gramer olarak “eril”dir.