Cerb (Deney)

Sürekli gözetleniyoruz. Giderek karşı çıktığımız, eleştirdiğimiz, korktuğumuz, kaçtığımız şeye dönüşüyoruz. Mekanizmanın canlı gözü ve gücü oluyoruz.
Mahkumlar kendi mahkumiyetlerinin gardiyanı olurlarsa ne olur?
Oyun, oyuncu, oyun kurucu ve tüm bileşenler yalnızca ve ereksizce oyun oynama ereğindedir. Buna uymayanlar, oyunda gardiyan rolünü üstlenecektir. Kendi oyununun gardiyanı.
“İnsan, sözcüğün tam anlamıyla insan olduğu yerde yalnızca oynar ve o, oynadığı yerde ancak tam insandır.” Schiller.
Dört denek-mahkum ve kendi gölgeleri, söze kapıyı gösterip kendi manik dillerini yaratıyorlar. Gölgenin ve video görüntünün birer baskı nişanesine dönüştüğü oyunda dört denek-mahkumun kendi içlerinde yaşadıkları duygusal, psikolojik ve fiziksel çıkmazlarla giderek nasıl vahşileştiklerine tanık oluyoruz.
Denekler konuşma yasağından dolayı bir çaresizlik ve yalnızlık yaşarlar ve birbirleriyle ilişki kurabilmek için çeşitli yöntemler geliştirmeye çalışırlar. Bu yöntemler zaman zaman sadece vakit geçirmeye yarayan çeşitli el-ayak ve seyirlik oyunlar biçiminde gelişir. Bu oyunlar onlara bir yandan nefes aldırırken bir yandan da alttan alta bir yarışmaya oradan da bir iktidar yarışına dönüşür. Bu yarış zamanla kıran kırana bir savaşa dönüşecektir. Bazı denekler mahkûmiyet içinde mahkumiyet yaşayacak, bazıları ise mahkumiyet içinde gardiyanlık yapacaklardır. Bazıları hiçbir şey yapmamayı, bazıları sadece vakit geçirmeyi isteyeceklerdir. Bu dört denek-mahkum sözün kesildiği yerde insanın bütün zaaflarını ve çıkmazlarını yaşayacaklar. İnsanlar yaşadıkları her yerde çelişkilerini, arzularını, hırslarını, hayallerini, sevgilerini, sevinçlerini yaşamaya devam etmek isteyecektir. Çünkü insanlar nefes aldıkları sürece yaşamak, yaşamayı becermek zorundalar. Burası bir hücre de olsa.