Yolcu

Kurtuluş Savaşı’nın yoğun olarak yaşandığı 1921 yılında geçen oyun, devrilen telgraf direği sonrası dış dünya ile bağları kopan tren istasyonunda yaşananları anlatırken, bireylerin ülkede olan bitene karşı duyarsız, ilgisiz kalışlarını işliyor. Oyun Nazım Hikmet’in o yıllarda yakından gözlediği insan ilişkileri ve toplumsal ortam adına, hem Kurtuluş Savaşı’na bir bakış sunuyor hem de her dönemde yaşanan umursamazlıkla buluşan insan yaklaşımının eleştirisini yapıyor. İstasyon Şefi, karısı ve makasçının yalnızlıkları, iletişimsizlikleri ve karşılığı olmayan kuşkucu bakışlarının biçimlediği süreç, “Atlı”nın gelmesiyle değişirken, dünyayı daha geniş bakış açısıyla anlamanın önemi vurgulanıyor. Aslında yaşama farklı ve yeniden bakmayı sağlayan bu değişim, oyun kişileri için yeni bir “kurtuluş” sunuyor.