SHAKESPEARE'İN OYUNCULARA TAVSİYESİ

Verdiğim parçayı ne olur,dediğim gibi,rahat ve özentisiz söyle.Çünkü
birçok oyuncular gibi söz parlatmaya kalkacaksan,mısralarımı şehrin
tellalına okuturum daha iyi.Elini kolunu da havalara savurma
öyle;ölçüsünde,tadında bırak her şeyi.Duyduğun coşkunluk bir sel,bir
fırtına,bir kasırga gibi de olsa,onu dindirecek bir hava
bulmalı,buldurmalısın.Doğrusu,yürekler acısı geliyor bana gürbüz bir
delikanlının,takma saçlar sakallar içinde,bir acıyı yüreğini
paralarca,didik didik ederce bağırıp halkın kulaklarını yırtması;o
halk ki çok kez anlaşılmaz,dilsiz oyunları,gürültü gümbürtüyü
sever.Bir oyuncu Termagant'ın kendisinden daha yaygaracı,Nemrut'tan
daha Nemrut oldu mu,hak ettiği şey kırbaçtır bence.Bu hallere
düşmeyin,rica ederim.
Fazla durgun da olma;aklını kullanıp ölçüyü bul.Yaptığın söylediğini
tutsun,söylediğin yaptığını.En başta gözeteceğimiz şey,yaradılışa
tabiata aykırı olmamak.Çünkü bunda sapıttık mı tiyatronun amacından
ayrılmış oluruz.Doğduğu günde bugünde tiyatronun asıl amacı nedir?
Dünyaya bir ayna tutmak,iyilerin iyiliklerini,kötülerin kötülüklerini
göstermek,çağımızın ne olup ne olmadığını ortaya koymak.Gerçeği
büyütmek yada küçültmekle bilgisizleri güldürebilirsiniz,ama bu
bilenleri üzer;oysa bir tek bilgili dost,bilgisiz bütün bir
kalabalıktan daha önemli olmalı sizin için..
Ah,ben öyle oyuncular gördüm ki sahnede,öyle beğenilen,alkışlanan,ama
değil Hıristiyan,değil Müslüman insan bile değillerdi.Öylesine şişirme
uydurma hallere giriyorlardı ki,dedim;bunları tabiatın kaba işçileri
yaratmış olmalı,insan yapıyorum derken insanlığın berbat bir kopyasını
yaratmışlar.
Az çok değil iyice yenmeli bunu.Sakın söyleyeceklerinden fazlasını
söyletmeyin soytalarınıza.Öylelerini gördüm ki,kendi başlarına gülmeye
ve seyircinin en anlayışsızlarını güldürmeye kalkıyorlar.Hem de oyunun
anlayış isteyen en can alıcı yerinde.Kötü bir şey bu;acıklı bir
budalalık bu yoldan tutunmaya çalışmak.Haydi,gidin,hazırlanın...

Alıntıdır...