BIRAKIN BENİ HAYKIRAYIM… (MEHMET TEKKANAT)

Bırakın beni haykırayım…
Bırakın beni…
Haykırayım…
Gözleri dehşetle açılmış çocukları haykırayım…
Sokak çocuklarını, tinerci çocukları, kapkaççı çocukları, ne bu günden ne yarından beklentileri kalmamış çocukları haykırayım…
Bizim çocukları…

Bırakın beni haykırayım…
Aymazları haykırayım…
Terörün, fuhuşun, toplumsal yozlaşmanın, çürümüşlüğün kaynağının bu ‘yarınsız çocuklar’ olduğunu görmeyen, görmek istemeyen aymazları haykırayım…
Körelmiş vicdanları, hırstan gözü dönmüşleri…
Yalakaları, ayakçıları, yaltakçıları, işini bilenleri, iş bitiricileri
haykırayım…
Basiretsiz politikacıları, beceriksiz yöneticileri, insanını tanımayan aydıncıkları, toplumundan kopuk sanatçıları (Bankamatik sanatçıları!), sanatçısına sahip çıkmayan toplumu haykırayım…

Yıllardır; sesimin, nefesimin yettiğince, başta Mersin sahnelerinde olmak üzere, güzel ülkemizin birçok sahnesinde haykırdım…
‘Haykırdın da ne oldu?’ diyenleri duyar gibiyim..
Benim yazdığım ve Altan Erkekli Sahnesi’nin oynadığı ‘KAYIP HAYATLAR’ adlı uyuşturucu karşıtı oyunla ve açtığımız kurslarla yüzlerce gencin sesini haykırışımıza kattık.
‘kattınız da ne oldu, milyonlarca insan haykırsa ne değişir ki? diyenlere, aynı oyunda dillendirdiğim bir öyküyle karşılık vereyim.
Öykü şöyle:
” Yaşlı bir adam, kumsalda denizyıldızlarını denize atıyormuş. Bunu gören bir başkası yaşlı adama ne yaptığını sormuş. ‘Ölmesinler diye denizyıldızlarını denize atıyorum’ diye karşılık vermiş yaşlı adam. ”İyi, hoş da, bu sahilde yüzlercesi var. Hangi birini kurtaracaksın. Bir ikisini kurtarmışsın neye yarar, ne değişir ki? Deyince, yaşlı adam kumların arasından bir denizyıldızı almış ve denize atmış.
Şaşkın şaşkın bakan adama,
‘ Bak onun için her şey değişti.’ demiş…”

Toplumun ikiyüzlülüğüne bir haykırış da yine ‘KAYIP HAYATLAR’ Oyunundan
efemine bir tip olan OKŞAN’DAN…
” Neden diye sorarlar sonra. Oysa nedeni, niçini bilinir hep… Herkes bilir
gerçekleri, ama gerçeklerle yüzleşmeye korkarlar… Korkarız… Vicdanlarımız
kaldıramaz çünkü bu kadar ağır yükü… Bütün çocuklar gibi masumduk bizler
de… Kimse anasının karnında ne olacağının, nasıl yaşayacağının planını yapamaz değil mi? Biz mi böyle olsun istedik, böyle rezil, böyle aşağılanan,
itilip-kakılan bir yaşamımız olsun istedik? Hanginiz istersiniz böyle bir hayatı? Hangi anne-baba, çocuğunu bizim durumumuzda görmek ister? Cehalet
bizlerin kuyusunu kazarken, ey güzel insanlar, sevgili toplum siz neredeydiniz? Sokaklarda bizi görünce iğrenip yüzümüze tüküren de, ünlü olup sahnelerde şakırken elleri patlayıncaya kadar alkışlayan da siz değil
misiniz? Bizlere sapık derken, lüks otolarla peşimize düşüp paralar saçanlara ‘ beyefendi’ demiyor musunuz? Bizlere yaşamak için başka seçenek tanınmazken; ey güzel insanlar, sevgili toplum siz neredeydiniz?
Bir de neden diye sorarlar sonra…
Herkes gibi bizim de özlemlerimiz yok mu sanıyorsunuz?
Bizim de onurumuz yok mu sanıyorsunuz?
Böyle rezil bir hayatı yaşamak kolay mı sanıyorsunuz?
Kolay mı sanıyorsunuz?”

BIRAKIN BENİ HAYKIRAYIM…
BIRAKIN…
Baycet_@hotmail.com
www.mersintiyatroevi.org


MEHMET TEKKANAT
Tiyatrom.com
Paylaş

HENÜZ YORUM YOK